ال تی ام اس !

تجربیات من می گوید زمانی که مشکلی برای یک معلم پیش می آید ابتدا سعی می کند آن را با شیوه های غیرمتعارف و الگوهای ” ایلی “ مانند پیدا کردن آشنا ، پارتی و… حل کند .

وقتی که امیدش از همه جا قطع می شود به رسانه روی می آورد .مهم ترین آسیبی که در حال حاضر برای حیات تشکل ها و احزاب حداقل در حوزه آموزش دیده می شود ، فقدان یک اتاق فکر برای تعریف تئوری و سپس طراحی تشکیلات و مکانیسم بازآرایی تشکیلات است .

تازه خودش هم نمی نویسد ، انتظار دارد دیگران برایش بنویسند !

معلمانی که به صورت ” حرفه ای “ و در ” حوزه عمومی “ برای حل مشکلات و چالش های نظام آموزشی به صورت منظم و پژوهشی قلم بزنند و تحلیل کنند بسیار در اقلیت هستند .

البته مشکلات معیشتی و اقتصادی یک واقعیت هستند و معلمان هم جزء اقشار آسیب پذیر اما نخست آن که نمی شود همیشه و برای توجیه کم کاری خودمان پشت سنگر معیشت خود را پنهان کنیم !

چه بسا مشکلات معیشتی خود معلول سایر عوامل و به ویژه متغیرهای غیرمعیشتی باشند .

برخی اوقات بسیاری از معلمان می گویند شما که این همه نوشته اید و انتقاد می کنید چه کاری از پیش برده اید ؟

البته این دسته از همکاران بدیل و یا آلترناتیوی هم معرفی نمی کنند .

در پاسخ باید گفت اگر مشکل و یا مساله ای را درست و کارشناسی شده مطرح کردی و پاسخ نگرفتی دوباره مطرح کن .

اگر نشد دوباره این کار را انجام بده .

5 بار ، 10 بار و حتی 100 بار .

هیچ حد و مرزی برای مطالبه گری در این زمینه تعریف نشده است .

قوانین حاکم بر افکار عمومی اثبات می کند که با این کنش گری مستمر و بدون وقفه فضای افکار عمومی به سمت ” اصلاح ” به ویژه در حوزه ” مفاهیم ” پیش خواهد رفت .

این مسیری برگشت ناپذیر است .

جامعه ما در کلیت خویش جامعه ای شتاب زده است که فقط به نتایج فکر می کند .

یک و یا 2 بار انتقاد می کند و زمانی که پاسخ نشنید به لاک انزوا ، سکوت و پس از یک دوره زمانی سر به شورش و طغیان بر می دارد .

هیچ چیزی بدون دلیل تغییر نمی کند .

اگر آموزش ما دچار چالش ها و آسیب های متعدد و فراوان است باید به دنبال ” متعیرهای مستقل “ باشیم و خیلی روی متغیر های وابسته نایستیم .

اگر قرار است نهادهای مدنی فرمایشی نداشته باشیم چاره ای نداریم که فرآیند تفکر انتقادی را در جامعه را بسط و توسعه دهیم .

مدیر صدای معلم در گفت و گو و پرسش و پاسخ انتقادی با فرهنگیان شهر ری :